oha.diba.anong say mo?

nakakapanibagong wala akong entry tungkol sa pagdating ng bagong taon nanaman ng aking pagkabuhay. walang pagmumuni-muni sa nakaraang taong nakalipas, walang pasasalamat kay Direk, walang pagkayamot sa isa nanamang taong pagtanda. siguro kasi asa kalendaryo pa ako, pero malapit na akong mawala sa buwan ng Pebrero.

siguro kasi dapat ngayon ay alam ko na tong mga bagay na to, na sa bawat pagpatak ng Oktubre ay tatanda nanaman ako ng isa pang taon. e ano ngayon? dapat sa ngayon ay sanay na ako. dalawampu’t pitong beses na tong nangyayari sa buong buhay ko. dapat by now, habit na siya. yung wrinkles na dahan dahan nang gumagapang sa gilid ng aking mga mata ay patunay lamang ng dami ng aking pinagdaanan. ang mga kalyong unti-unting lumalaki at tumigigas ay dapat kasing tigas na ng tatag ng loob ko, at ang aking noo na kitang kita na ang patuloy niyang paglapad ay….
wala nako maisip don. malaki na talaga noo ko, wala nakong magagawa doon.

at ang pagpapasalamat kay Direk? dapat naman talagang araw-araw kong ginagawa yon. may mga araw na nakakalimutan kong ang bawat paghinga ay regalo mula sa kanya, pero patuloy tuloy lang dapat. tuloy tuloy lang dapat ang buhay.

gusto ko lang gumawa ng entry dahil nakakapanibagong hindi ako nagsusulat.

maybe because i stopped dreaming what i want to do with my life
and started living it.

Advertisements

Author: angparaluman

a poster girl with no poster staying on the safe side of the road less traveled.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s