in which i talk about the rain

i was going through a blog of my friend when i felt  the urge to reply to her entry. she was talking about how an officemate said that the rain reminded him of sad memories and proceeded to ask what the rain reminded her of.

i began replying to her entry when i figured it was too long and decided to make an entry instead.

as a kid who grew up in Sampaloc, Metro Manila, i have spent my childhood playing on the rain – or more aptly – maglaro sa baha. a 10 minute downpour would have the flood rushing through our house and that signals me to wear my red shiny boots, with my pajamas carelessly tucked (shempre bob eh) in to it. then i would dutifully get my dustpan and get rid of the water inside our house.

parang mas maganda shang pakinggan in tagalog. kukunin ko ang daspan at sisimulang salukin ang tubig na naipon sa aming bahay. noong mga panahon na yon, mas matangkad pa ang daspan sa akin kaya’t mas madalas ay hindi ako nakakatulong. ang nasasalok ko ay natatapon ulit sa loob ng bahay. pero ok lang. bata pa ako non at bibong bibo. a for effort naman.

at tuwing bumabagyo, di  pwedeng ang pulang bota lamang ang suot ko at tamang sasalukin ang baha sa loob ng bahay namin. kailangan na naming ipatong ang mga kagamitan sa taas ng… hmm. di ko rin alam kung san namin nakukuha ang mga kahoy na yon, pero lahat ay may patungan. sofa, tv, dining table, ref… minsan umaabot hanggang baywang namin ang tubig kaya feeling ko non sosyal kami. our own swimming pool na bigay ni direk.

sa pagdating ng bagyo ay mawawalan na kami ng ilaw. so dahil baha na, di na talaga pwede mag bukas ng tv at kung ano pang ibang kasangkapang napapatakbo ng kuryente.  kung may araw pa, maglalaro kami ng bangkang papel ng kapatid ko at shemper prarati akong nanalo. at iiyak na sha non. mabilis kasing matunaw ang bangkang papel niya. di niya alam (at hindi niya parin alam hanggang ngayon) na pinapatakan ko ng kandila ang ilalim ng bangkang papel ko para mas matibay at di ito mabasa. hehehe. sorry bim. sana hindi mo mabasa ang entry na ito.

at kung tulog na si haring araw at oras na ni binibining buwan, magsisindi na kami ng kandila at lahat kami ay magtatabi sa aming piano.  nung simula ay nanay ko lang ang tumutugtog, 2 lang ang alam niyang piyesa. ang vera’s theme at  love story (theme from dr. zhivago). nung kalaunan ay ako nalang ang tumutugtog.  mag lalabas ako ng 1 libro at tutugtog buong gabi.  madalas ay malamig ang ulam, at mainit ang tubig. pero ok lang, kasi masaya kami.

noong grade 4 ako, naging sosyal na kami. lumipat na kami sa Quezon City at nakatira na sa isang Village. hindi bumabaha sa bagong bahay namin. nawalan ng silbi ang red boots ko hanggang sa isang araw ay nakita ko nalamang itong puno na ng amag.  masyado naring maliit ang mga ito para aking maisuot. sa totoo lang, ngayong sinusulat ko ito ay doon ko lang natatandaan kung gano kami kasaya sa Sampaloc.  skwaters lang kami non, pero masaya at simple lang ang buhay namin.

nung high school naman ako, pagkatapos ng soccer practice sa sanlo ay sinundo ako ng boylet ko. di pa ata kami non, pero natandaan kong biglang umulan. maypagka-emo kasi tong boylet na to at pinagmadali ako, dahil daw mababasa kami. mejo basang basa na ako sa pawis at putik non from soccer practice, kaya sa akin, wala na akong pakielam kung mabasa man kami. kinuha ko ang kamay niya at sinabing, “bakit pa, basa narin naman tayo. ok lang yan.” tinignan niya ako at ngumiti. natatandaan ko naka preppy look pa sha non (WAHAHAHAH PREPPY AMP) kaya ang pangit kasi basang basa na ang damit niya. natawa ako sa sarili ko. naisip ko kasi, “actually, ok lang sa aking mabasa. may pampalit ako. e ikaw?” pero di bale na. hinalikan niya ako. at hinalikan ko siya. di pa pinapalabas ang the notebook non, at nauna pa to sa regine-robin tandem  with the matching “tuwing umuulan at kapiling ka” soundtrack.  ako ang original keso.

noong nakalipas na taon, nagising ako sa tunog ng ulan. summer noon at matagal na walang ulan.  napagisipan ko lang mag laro sa ulan. ang kulit kasi nagpaalam pako sa nanay ko. game na game naman ang nanay ko at sinabing, “sige anak, pipicturan kita.” sa totoo lang, masama ang gising ko noon kasi pangit ang panaginip ko noong gabing yon.  pero hala, sige. laro lang sa ulan.  pinilit kong hugasan ni direk ang lahat ng masasamang libag na nakapaligid sa isip at katawan ko. naisip ko, salamat direk.  salamat at pinaulan mo. salamat sa paghugas sa aking magulong isipan.

kinagabihan, nagbreak kami ng jowa ko.

asa beach house kami at natatandaan kong gusto na naming pumunta sa beach. kaso, nagrereklamo ang iba naming kasama kasi mashado pa daw mainit. e kaya nga beach diba kasi dapat mainit. at dahil majority wins, di muna kami umalis papuntang beach. maya maya, narinig ni Direk ang aming hinaing. sabi niya, mainit pala ha. tingnan natin kung mainitan pa kayo. biglang umulan.

at walang sabi-sabing tumayo ako sa aking kinauupuan at tumakbo papalabas para maglaro sa ulan. sa sobrang pagmamadali ko at gigil na may mauna sa aking lumabas (competitive ako eh), ayun, nadulas ako at sumalampak sa aking pwitan. hindi pa yung cute na salampak ha. eto yung mga salampak na walang ka poise poise talaga. dumungaw ang iba naming kasama sa bahay. ano daw ang ginagawa namin. “hindi ba obvious? naglalaro sa ulan.” naglalaro kami sa ulan ng naka bikini at sarong lang. akmang akma sa panahon.

madalas naiisip ko tuwing umuulan, ay dinidiligan ako ni Direk.  nagpapadala sha ng mga bagay na gusto nating makuha sa buhay na kahit di man natin hingin sa kanya ay kusa niyang binibigay to dahil mahal niya tayo. kung mainit ang ulo ko, pinapadala niya ang ulan para lumamig at sumingaw naman ang utak kong walang tigil ang pagisip ng kung ano ano. minsan naman, dahil tao ako at kailangan ko ng kongkretong katunayan na pinauulanan niya ko ng grasya, pinapaulan niya with matching “kailangan mo pa kasi talaga makita no? nakuuu.. kung di ka lang malakas sa akin.” at sa tingin ko, mas madalas sa hindi umuulan lang dahil may namumuong low pressure area sa dakong silangan or minsan kanluran ng ating bansa.  maaring di para sa akin, pero meron may mas kailangan sa akin.

at sa tingin ko, ang pinakamalaking batok na gustong ibigay sa akin ni direk tuwing umuulan? katulad ng bawat bagyong dadaan sa buhay mo, titila at lilipas din ito.

Advertisements

acknowledgement


“Now to him who is able to do immeasurably more than all we ask or imagine, according to his power that is at work within us…”
-Ephesians 3:20

I believe I have to first acknowledge the presence of Direk all through out this study.  I wouldn’t have done it without you.  You always made sure that my life wasn’t boring each minute.  This and more, I give back to you.

To CJ, for making this thesis a possibility.  It was his blog entry that inspired me to do a thesis on the pending Bill.

To Dra. Terrado, for her enduring patience and infinite understanding.  You showed me the real meaning of how to be a Christian.  Thank you for the second chances that you have given to me and for patiently editing my thesis.

To my family – Mama, Bim, Ate and Mimang, for being patient with me throughout this whole ordeal.  It took me a long time to graduate, but here I am, finally.

To my Fourthdoor family, whose doors are always open to me everytime I need to burn the midnight oil for my thesis and other concerns.  I will never forget the memories and the creativity that you have rubbed on me.  Sir Jek, for all your creativity – ang galing mo talaga, ser.  Idol hanggang kahulihulihan. Jowsie, for all the anecdotes and times that I nagged you to go with me just to hang in 4D, thank you. Brian for all your undending text messages that keeps me up all night, thank you also. I hope we still remain good friends even after graduation. Kentot, my jowa, the immortal emo and first love in ange, ililibre mo ko ng kape. Chichi, for being my first friend, if it wasn’t for you i’d prolly be hanging out in the library all day – then again, i’m sure i would’ve met everyone sooner or later. birds of the same feather are same birds.

To my Thorns and Roses, for always making sure that I get to relax and worry about other things than my thesis, thank you for being die-hard friends.  McQ for being always kaladkarin, to Mia, who has the best iPod songs and for giving when I had nothing at all, to Aina for passionately believing in my capabilities (kahit na tungkol sa law), to Sis for always cheering me on, Carcar, Aina, LAS and Checky for always being present at our little reunions.  Makakabawi narin ako sa inyo, this is my time to shine.

To my Knock-Knock Girls and Cookie Family, I don’t think my stay in La Salle would have been as colorful without all of you.  We’ve been through the best and the worst, drive-thus and walk-outs, hook-ups and break-ups, overnights and hang overs,  but we’re all still together. Here’s to more adventures and more drama.

To Peanut and Monster, for being there during the last few laps of my thesis. Monster, thank you for your unending and selfless giving to me in more ways than one, and to Peanut, for making sure that I finished typing within one night.  You both just came into my life, and I hope to keep you still.

To my Pangs, although you are not here with me, you have always been an inspiration during the times I felt no one is there for me anymore.  I shall look forward to sitting in the middle of nowhere listening to crickets with you again – this time as a graduate. This is our year.

To my Marsh, Parsh and little Ellie: here it is, finally. We are almost through with everything.  For being my star, my what-if, my sister, my brain and my heart, I don’t know where I’ll be without you.  Little Ellie, my pink little elephant, I am so excited for your arrival.  I hope you would be proud of your Ninang Marsh one day. Marsh, tapos na ang bachelor’s degree ko, papayag ba naman ako na wala nang neediness sa buhay natin? Are you ready for Law School?

And lastly, to Coke Zero, Winston Lights, Yellowcab, Starbucks, Sir Bob Marley, Sir Dave Matthews, and all the free Wi-Fi spots in Manila – for being the backbone of this thesis.  Enough said.

To everyone else that has been part of my wonderful and long college life I have failed to mention, thank you for the memories.  Sa hinaba haba ng college life ko, kailangan ata libro ang isulat ko para mailagay ko kayong lahat, pero acknowledgement lang to.  You are part of who I am right now, and for that, I shall be eternally grateful.

Huli man daw at magaling, makakagraduate din.

Bob

running after Truth Thursdays: LOST DREAMS

i’ve been thinking about this entry for the longest time trying to find inspiration in something that i have already lost, something that was almost within my reach but then just swiftly seeped through my fingers.

when i was a little girl, i wanted to go to Ateneo for college – mainly because my brother was studying in Ateneo during that time, and found my first crush and first puppy luuurrve (HAHAHAHAHAHAHAHAHA) on the said university. then when i started having friends from the opposite sex, i found myself more comfortable with my lasallian friends than the atenean ones.
not that i didn’t like the ateneo boys less, i guess it was just that i was more like the lasallians. cowboy, loud, rowdy and loved the color green. friday nights were our tekken nights. it was fun being in high school.

so it was really great when i decided to study in DLSU, with the course of my choice – Commarts and mom’s choice – Accounting.

being in La Salle was like eating your favorite ice cream (in my case, Ben and Jerry’s Karmelsutra) while having a deep deep cavity – you want the ice cream so bad but your teeth are killing you. i will not delve on the thousand of memories i have created and treasured over the 3 years i’ve spent there. but there. that is my lost dream.

there’s really nothing that can follow after that statement.

i’m out.

my sunburn is peeling.

How do you write down memories?

As a kid, I believed that I can take photographs of the memories I would like to remember until the day I die. I imagine that I am taking a picture (complete with the flash and all) and try to capture everything that is happening during that exact moment – the scene, the sounds, the taste, the smell, the feeling – and put it in a small box in a huge cabinet.

Apparently, my brain is organized.

And these boxed memories aren’t special days. Most of them are ordinary days that I willfully tell myself to remember and to keep as fresh as the time it was happening.  Memories of holding a lover’s hand in a cab, taking a science quiz in high school, driving through SLEX with a good friend, eating a really good spaghetti in someone’s house, sitting in my favorite coffee place with my mac, remembering a certain movie line (after watching it for more than ten times), throwing eggs outside my condo unit, smelling a book after opening it – my boxes just keeps going on and on and on.

The two weeks have passed just made me buy a new ginormous cabinet for my brain.

So how do I write down my memories?

The truth is, I can’t. I am not a good writer. I will not be able to use the right words and give justice to how that moment felt exactly. Not even as I capture it with my camera will I ever give glory to the wonderful creation Direk has shown me.

Direk has given me my sweetest escape, and just like always, he has not only given me what I want, but what I truly need without even me asking for it.

I truly felt I could have died last week, but since I am still up and doing this entry (which I have been stalling for quite sometime now) I have to brace myself because knowing Direk, he still has a couple of tricks up His sleeve. I can almost hear Him say, “you thought that was amazing, wait until you get this.”

So I lock everything down in my messily organized brain, and pick them up everytime I feel like the world is crashing down on me. Even now as I try to think of an exact moment I would like to write about, my box-keeper (I keep people inside my head) opens a box one after another, also very excited and not sure which one I want to write about. Maybe, later on, when the time is right, I would be able to bring them down, one by one and try to give justice to how that moment felt. I guess for now, I shall simmer and bask in this glow.

My sunburn is peeling, but my memories are seared to my mind, and my heart.

don antonio to BF

dahil sa hirap ng panahon ngayon, nilalakad ko nalang mula don antonio hanggang bahay ko. lalo na kung gabi, pag wala ng tricycle, at taxi nalang ang nandoon. 50 pesos din kasi ang inaabot ko pag taxi. sa 50 pesos na yon, kaya ko na umabot ng makati at pabalik. madalas ay inaabot ako ng 20 minutos para lakarin ang haba ng don antonio hanggang bahay ko. pag nagmumuni muni naman ako, kaya pwedeng umabot ng higit kumulang sa isang oras para maka-uwi. pero ok lang yon.

sa aking paglalakad, madalas kong makuha ang mga bagay bagay na gusto kong isulat dito. minsan, sa dami ng naiisip ko, di ko na magawang maisulat kasi halo-halo ang dating.

di iba ang gabing ito.

muta
kaninang umaga, ginising kaming dalawang magkapatid ng nanay ko. siguro, mga alas-otso ng umaga yon, pati ang muta namin ay tulog pa. pareho kaming bakasyon ng kapatid ko, kaya siguro naman naiintindihan ninyong hindi kami maaga natulog. lalo na at nalululong ako sa paglalaro ng WoW.

sabi niya ay maupo kami sa salas. naku. pag pinapaupo na kami sa salas eh isa lang ang ibig sabihin non. sermon nanaman. naisip ko kung ano ang huling nagawa kong mali para di ako nabibigla ng ganito.

sinimulan kami ng pambungad na tanong na: anong balak niyo sa buhay ninyo?
napakarehetorical ng tanong na iyan para sa alas-otso ng umaga. yan ang mga tipo ng tanong na masarap sagutin habang nasa inuman kayo o nakatambay sa tabing-dagat pagkatapos magliwaliw sa dalampasigan. hindi siya tamang itanong habang ang iniisip mo palang ay kung mabaho na ang hininga mo o di kaya kung napunasan mo na ang bangil mo.

pero dahil sermon nga siya, di namin kinailangang itanong. heto na at nagsimula ang litanya ng nanay ko. mula sa aming pagkabata, sa kanyang pagkabata, kung papaanong napakadami ng pangarap niya sa amin at ni-isa ay wala pa kaming natutupad. naisingit narin siyempre ang matagal kong pag-aaral sa kolehiyo at ang trabahong inaasam ko. maya-maya ay lumipat naman siya sa problema namin sa aming ama, at ang mga pagsisisi ng aming ama ngayong patay na ang kanyang mga magulang. balik sa mga plano namin sa buhay at ang plano niya sa buhay namin.

ayoko ng isulat pa ang mga iba pang napagusapan kaninang umaga. sa totoo lang, ito ay dahil sa haba ng sermon niya ay nakatulog ako sa gitna ng sermon niya. alam kong mali, pero mali din talaga na ganito ang bungad sa paggising ko sa umaga.

gusto ko lang linawin na hindi ako galit sa nanay ko. at kahit na masakit pa ang mga sinabi niya sa akin kaninang umaga ay okay lang yon. naiintindihan ko kasi siya, kahit papano. at kahit naman magalit ako sa kanya, nanay ko parin siya, di ko siya pwedeng ibalik sa SM dahil wala akong resibo. alam ko ang takot niya na baka balang araw ay wala kaming mapuntahan dahil wala akong propesyon. at dahil ilang buwan niya narin inaayos ang kaso ng mga tiyo at tiya ko sa pamana ng lola ko, alam kong stress lang din ang dahilan kung bakit niya nasabi ang mga bagay bagay na yon.

pero.

napaisip din ako doon. di ko inasam na maging tanyag o kilala. ang gusto ko lang ay maging masaya. simple lang ang pangarap ko sa buhay. ewan ko kung bakit di ko rin pinangarap maging napakayaman. gusto ko lang ay sapat para sa magiging pamilya ko. ang importante sa akin ay sama-sama kami at mapakain sila 5 beses isang araw (para balanced meal.)

at ang pag-aabogasya? hindi ko pa talaga masagot yan. SIGURADO akong pangarap ng nanay ko na maging abogado ako, pero kung pangarap ko talaga ito? hindi ko alam. lumaki akong iyon lang ang TAMANG pangarap sa buhay ko. iyon nga lang, kinailangan kong tumanda at mangarap mag-isa, magkaroon ng sariling pag-iisip at pagkatao. masaklap nalang siguro at hindi ito ang naisip ng nanay ko.

ayokong isipin na pag hindi ako naging abogado ay hindi na matutuwa sa akin ang nanay ko. sa gitna ng lahat ng sermon niya, iniisip ko nalang at nananampalataya na ang puno’t dulo nito ay dahil sa mahal niya ako.

sa ngayon, ang pagtatapos sa kolehiyo pa lamang ang nasa-isip ko. marahil masyado ngang maikli ang pagtanaw ko sa aking hinaharap, pero hindi ibig sabihin non na hindi ako marunong mangarap. dahil eto pa lang ang pangarap na kaya kong abutin.

edi pag natapos, NEXT!

rewind, fast forward
naisip ko, nung nakaraang taon, pinoproblema ko ang jowa ko. di na kami gaanong masaya ng mga panahong ito. nakakatawa kasi lagi lang akong nasa bahay dahil ayaw niya makipagkita dahil wala daw siyang pera. at dahil hindi siya aalis ng bahay, ayoko narin umalis ng bahay. para ano pa at lalabas ako kung hindi ko lang din naman siya kasama, diba? parang papatayin ako sa lungkot ng mga panahon na yon. di narin ako nasisinagan ng araw dahil walang kamatayang dvd marathons lang ang ginagawa ko. malimit pa kami mag-usap sa telepono dahil kahit nasa bahay lang siya, may tambayan siya sa village niya. feeling ko nasa long distance relationship ako kahit na taga bicutan lang siya.

fast forward natin sa ngayon. ang galing naman talaga ni direk. ngayon, di ko lang feeling na nasa long distance relationship ako, dahil totoong nasa LDR nako ngayon. ang nakakatawa naman ngayon, di ako kinakain ng lungkot kahit malayo siya sa akin. mahawak kasi akong tao. gusto ko palaging nahahawakan ko yung mahal ko. sa akin, pag hindi kita gusto, di kita hahawakan. oras na sinampal na kita o kinurot, asahan mong close na tayo. ngayon ay kaya ko narin gawin ang mga dapat kong gawin.

at ngayon, marami na akong gagawin. ojt na ako, finally. konting tulog, puyat, gastos, yosi, kapraningan at sunugan ng kilay nalang ay gragraduate na ako. sana naman ay payagan na ako ni millet magojt.

sigurado naman ako na makakaag-ojt nako eh, nakakapraning lang kasi di ko alam kung pano ko sisimulan ang ojt ko. kung wala yung letter, di ako makakaapply, or parang ganon. basta. ang bilis kasi ng iniisip ko, di ko na maisulat.

basta, mag-oojt nako.

ang pinakamasaya dito, sa susunod na taon, mga ganitong panahon din, ay gragraduate na ako. maisusuot ko na ang toga naming mukhang kapote at ang aming beret. mukha kaming french na naka-kapote. naisip ko, pano ako makakapagayos ng buhok niyan kung maiipit ng beret? magpatahi kaya ako ng toga para naman di parang kapote yung isusuot ko?

dati napagusapan namin ni marsh, pag grumaduate na ako, rerentahan namin ang PICC, para ma-feel ko din yon. sa PICC kasi ang DLSU, kami, sa auditorium lang. pero wala na akong pakielam. kahit saan pa ako grumaduate, ok lang. pucha, pinaghirapan ko din yon noh.

invited kayong lahat sa grad party ko, siguradong ipapasara ng nanay ko ang buong BF pag nakagraduate na ako. at magpapakatay ako ng mga baboy.

hmm. mag-alaga na kaya ako ng baboy ngayon para next year.

Bonakid
may nakakatuwang talakayan na naganap kahapon habang naghahapunan ako sa bistro. may kasama akong 2 kaibigan at napagusapan ang EQ. hindi yung diaper, yung Emotional Quotient nung isang tao.

yung lalaki, ayaw maniwala sa EQ. hindi daw totoo na maaari mong masukat ang emosyon ng isang tao. black and white lang siya. either takot ka lang o hindi. ayaw mo o hindi. mahal mo o hindi. galit ka o hindi. at dahil daw maraming magkasalungat na mga pag-aaral o opinion tungkol sa EQ ay di ka raw dapat na maniwala dito. hindi mo ito matatawag na agham.

at dahil mahilig ako sa talakayan at balitaktakan (at siyempre dahil naniniwala ako sa EQ) marami akong mga puntong ibinalik sa kanya. kung naniniwala siyang ang emosyon ay hindi nasusukat, e bakit napakadming survey na may 1-5? e di sana yes or no nalang ang mga itinatanong. nagkapalitan kami ng mga salita, at bandang huli ay naramdaman ko nalang na napipikon na siya sa akin. at kung susundin ko ang sinasabi niya, pikon talaga siya. either or lang eh.

kailangan niya ng uminom ng Bonakid.

masmasantingku
hindi ko alam kung bakit malimit akong magsulat tungkol sa kanya, hindi katulad ng mga nakaraang yugto sa buhay ko, na halos araw araw ay may naisusulat ako tungkol dito.
teka, kailangang ayusin ko ang ibig kong sabihin. di ko man naisusulat ang mga pinag-uusapan namin araw-araw, pero siya ang inspirasyon ko, at masmadalas ay lumalabas ito sa mga nalilikha kong tula o mga kwento. maaaring kathang-isip lamang ang mga nalilikha ko, pero nakaukit dito ang maliliit na ala-ala o mga sulyap ng mga sandaling magkasama kami.

nagugulat ako pag naaalala kong halos isang taon ko narin siyang kilala. at hanggang ngayon ay nakakatawa parin kung paano ko siya nai-tahi sa buhay ko.

ayan na naman. wala nanaman akong masabi. kita nalang ang gilagid ko.

ipis encounter
nung malapit na ako sa gate ng bf, may tumabi sa aking ipis. as in nadaanan ko siya, tapos sumabay siya sa akin.
takot man ako sa ipis, pero naisip ko naman, ang laki-laki nung daan, bakit naman kelangan tumabi pa siya sa akin.

siguro alam niya na di ko siya maaapakan.

isang beses palang sa buhay ko ako nakakaapak ng ipis. di ko pa kayang ulitin yon, kaya tahimik nalang naming nilakbay ang pupuntahan namin. pagdating ko sa briones, dumerecho siya, at kumaliwa naman ako.

nakakagago talaga yon. sana kinausap ko na yung ipis at pinakiusapan yung mga kabaro niya na wag nang tumambay sa bahay namin.

ocampo
teka lang, malapit nako sa bahay ko.

maipost na nga ito.