masunurin ako. so etong gagawin ko.

Direct Orders – Anis Mojgani
You have been given a direct order to rock the f**k out.
Rock out like you were just given the last rock n roll album on earth and the minutes are counting down to flames.
Rock out like you just won both showcase showdowns.
Rock out like the streets are empty except for you, your bicycle, and your headphones.
Rock out like your lips were just placed onto a break dancing muse with legs that go all the way up.
Rock out like publisher’s clearing house is ringing at your front door.
Rock out like you’ll never have to open up a text book again.
Rock out like you get paid to disturb the peace.
Rock out like music is all that you’ve got.
Rock out like you were standing on a roof top and city is as loud and glowing as a river flowing below you.
Rock out like the plane is going down and there are 220 people on board and 221 parachutes.
Rock out like the streets and books are all on fire and the flames can only be extinguished by doing the electric slide.
Rock out like it’s Saturday afternoon and Monday was a national holiday.
Rock out like somebody’s got a barrel pointed to your temple saying “Rock out like your life depended on it fool, because it does.”
Rock out like your eyes are fading but you’ve still got your ears but you don’t know for how long so rock out like 5 o clock time make it pop n lock time.
Rock out like you’ve got a pants full of tokens and nothing to do but everything.
Rock out like you are the international skee-ball champion of the entire universe.
Rock out like you just escaped an evil orphanage to join a Russian circus.
Rock out like your hero is fallen and you are spinning your limbs until they burst into a flaming pyre of remembrance.
Rock out like you are enslaved in the south and dancing is all that you have to know who you are.
Rock out like your dead grandfather just came back to take a ride with you in your brand new car.
Rock out like the table was full.
Rock out like the neighbors are away.
Rock out like the walls won’t fall but damnit you’re gonna die trying to make them.
Rock out like the stereo’s volume knob only has the figure 8 of infinity on it instead of merely numbers.
Rock out like it’s raining outside and you’ve got a girl to run through it with.
Rock out like you’re playing football, football in the mud and your washing machines not broken.
Rock out like you threw your window open on your honeymoon because you want the whole world to know what love is.
Rock out like you just got a book published.
Rock out like you just went to your high school reunion and find out everyone even the women are all overweight and bald except for the former homecoming queen, who has just been divorced by her impotent husband and who only has eyes for you.
Rock out like you’ve got a date with Heidi Klum.
Rock out like the shadow of man passes behind you, drops you to your knees, you’re buckling in a sweat, cold metal’s pressed to your forehead, the trigger is pulled, and the gun jams.

Rock out like you’ve got an empty appointment book and a full tank of gas.
Rock out like Jimi has returned carrying brand new guitar strings.
Rock out like the mangos are in season.
Rock out like the record player won’t skip.
Rock out like this was the last weekend, like these are the last words, like you don’t ever want to forget how.

oha.diba.anong say mo?

nakakapanibagong wala akong entry tungkol sa pagdating ng bagong taon nanaman ng aking pagkabuhay. walang pagmumuni-muni sa nakaraang taong nakalipas, walang pasasalamat kay Direk, walang pagkayamot sa isa nanamang taong pagtanda. siguro kasi asa kalendaryo pa ako, pero malapit na akong mawala sa buwan ng Pebrero.

siguro kasi dapat ngayon ay alam ko na tong mga bagay na to, na sa bawat pagpatak ng Oktubre ay tatanda nanaman ako ng isa pang taon. e ano ngayon? dapat sa ngayon ay sanay na ako. dalawampu’t pitong beses na tong nangyayari sa buong buhay ko. dapat by now, habit na siya. yung wrinkles na dahan dahan nang gumagapang sa gilid ng aking mga mata ay patunay lamang ng dami ng aking pinagdaanan. ang mga kalyong unti-unting lumalaki at tumigigas ay dapat kasing tigas na ng tatag ng loob ko, at ang aking noo na kitang kita na ang patuloy niyang paglapad ay….
wala nako maisip don. malaki na talaga noo ko, wala nakong magagawa doon.

at ang pagpapasalamat kay Direk? dapat naman talagang araw-araw kong ginagawa yon. may mga araw na nakakalimutan kong ang bawat paghinga ay regalo mula sa kanya, pero patuloy tuloy lang dapat. tuloy tuloy lang dapat ang buhay.

gusto ko lang gumawa ng entry dahil nakakapanibagong hindi ako nagsusulat.

maybe because i stopped dreaming what i want to do with my life
and started living it.

pa-gas tayo ma.

nakaugalian na naming mag-ina na tuwing uuwi ako ng sabado ng umaga ay magpapafull tank ako para sa 1 nanamang linggong pagmamaneho. sa higit kumulang na limang minutong biyahe mula sa aming bahay hanggang sa gas station, tumatalon ang aming usapan mula sa mga telenovela na kanyang pinapanood at sa sobrang hindi pa gasgas na usapang eskwelahan.

di naiiba ang umagang ito at ang aming naging topic ay ang aking subject mamaya na land titles and deeds. ok naman din, na rereview ko ang utak ko at dahan dahang pinagtatagpi-tagpi ang iba pang mga subject na nauugnay dito. nabanggit ko narin sa kanya na malapit na ang midterms ko.

sa kanyang pagbaba kay pepita, pahapyaw niyang sinabing, “alam mo, matuturuan naman kita sa busorga. madali lang yon anak eh.” ang utak ko ay nagpasingaw ng isang malalim na buntong hininga.

ganito kasi yan eh. sa dami ng pinag-aaralan mo sa abogasya, imposibleng lahat ng bagay ay alam mo sa isang utos mo sa brain neurons mo. pero dahil abogado ka na, kaya mo nang lusutan ang lahat ng bagay kasi dikit-dikit naman ang lahat ng batas. kung baga pagtinanong ka ng, “ano ba ang palabas sa Channel 2 pag dating ng 8PM?” pwede mong sagutin ng, “malamang telenovela yon, at siguradong ang pamagat ay hango sa isang OPM na kanta.”
di mo masasabing mali ka talaga, dahil tama naman na telenovela yon. di mo lang alam yung eksaktong sagot dun sa tanong. pero lusot kung lusot.

naiintindihan ko naman ang nanay ko. feeling ko hindi pako pinapanganak ay matagal niya nang pinapangarap na magkaanak na mag-aabogasya. siguro sa utak niya, nakikita niyang tinuturuan niya ang anak niya ng lahat ng nalalaman niya.

nung nagsimula naman ako e ganon naman ang nangyari. kasi wala talaga kong alam. lahat ng sabihin niya ay tama. lahat parang ang galing. pero nung mejo may nalalaman nako, shempre, nakakasagot sagot na ng konti, hindi na katulad ng dating sumasang-ayon ako sa lahat ng bagay. at sa tingin ko, tama lang din na ganon, dahil nag-aaral ako na maging abogado, hindi guidance counselor.

nung pagpasok ko, sabi ko sa kanya, “o sige. ganito. pag nasagot mo tong tanong ko, na hindi mo nirerelate sa tax ang sagot, papayag akong turuan moko.”

kung isusulat ko pa ang naging word-minton namin ay aabutin ako ng long weekend. e mahirap din naman ihiwalay ang tax sa sagot dahil partnership ang tinanong ko. so malamang related nga sha sa tax. pero hindi kasi pwedeng yun ang mga isagot ko.

kagaya nga ng sinabi ko kanina, hindi mali ang sagot, pero hindi rin tama. at dahil nag-aaral pako, hindi pwedeng palusot pa ang mga sagot ko dahil may hinahanap na sagot ang teacher ko. at malamang batukan ako ng teacher ko pag sinagot ko sila ng, “because the law so provides.” *nginig*

hayaan mo ma, konting tiis nalang at magtataxation nako. doon talaga, pangako, maniniwala ako sa lahat ng sasabihin mo. di nako makikinig sa guro ko. gagawin kong lunes ang schedule non para buong araw ng linggo ay pwedeng nating mabuo ang mga pangarap mo. pero sa ngayon,

ma, pa-gas tayo.

El me cuida.

Besos de nuevo se me cuida.

sa totoo lang..

ang sarap din ng pakiramdam ng nakakasagot sa recit.

di man kuha lahat pero lumalaban parin.

tipong si Rizal na humarap pa sa bumabaril sa kanya. BANG.